Beni benden uzaklara götür. İnsan artık kaçamıyor kendinden. Koşuyorum, düşüyorum; Kaçamıyorum. Kinimden, nefretimden, senden… Özgürlüğe çırpınan kelimeler dilimde, Ne hayırdan anlarlar ne de şerden. Çünkü bir an unuturlarsa yalnızlığı, Hiçbir…

Uyandı kısa süren uykusundan, biraz durup düşündükten sonra aynanın karşısına geçti, küpelerini fark etti, onları bile çıkarmadan uyumuştu, sonra daha dikkatli  bakınca makyajını da fark etti oysa ne olursa olsun…

Yalnızlığının adına “girdap” demişti. Sorduğumda kısık bir sesle önce kendine sonra da bana inandırmak ister gibi “Tekrara düşmek istemem ama emin misin?” diye teyit etmişti. Bazı sorular tekrara düşse de…

“Tîn’e ve zeytûn’a and olsun.  Sinâ dağına and olsun, Bu güvenli beldeye and olsun ki,  Biz, gerçekten insanı en güzel bir biçimde yarattık.” Tin suresi   TİN İki yaşlı ağaç….