Sığacık Marina    11.11.1111   Sıcak bir yaz akşamı, Amfi tiyatro, Gece ılık ve hafif esintili, Fonda flamenko, Zamanın durduğu bir an.   Gözlerinde gözlerimdeki anlatılmaz o karanlığı çaresizliği gördüm…

Bazen yaşamın sadece döngülerden ibaret olduğunu düşünürüm, Bu döngüyü ise örümcek ağına benzetirim. Ve aynı ağa defalarca kez takılır insanoğlu. Belki de ağa takılmak bir nevi kendine gel deyiştir. Biz…

Yanlış giden birşeyler vardı. Hayatımın olmazsa olmazları isimli boşlukta süzülüyordum. Bir gövde gösterisinden ibaret tutkuların ağında mizacı kaybolmuş hikayelerin kahramanı gibi hissediyordum. Bir elem bir kederle kavuşsun diye yoktan yere…

Yorgun düşlerimin yağmurlarında uğurladım seni bugün Sensiz kalmış odamdaki masamda kurumuş kâğıtlar Ruhumda örtülmüş hayalin ve sen. Ölüme kök salmış bedenimse yas.   Hatıralarının kıyısında cansız maziden bir ceset gibi…

Penceremden deniz görünüyor, Sanki dalgalar beni çağırıyor. Gidiyorum yanlarına, Merhaba, merhaba canlarım diyorum. Dans ediyorlar damla damla. Dansı bırakıp ağlıyorlar, Benim yalnızlığıma mı, Kendi yalnızlıklarına mı? Kalabalıklar arasında. Yine beni…

-Deli miyim canım ben?    Karşımda bir dizi beyaz önlüklü insan, kafasını bir masa tenisi maçı izler gibi sağa sola sallıyorlardı. Benim onlara gülümseyerek baktığımı görünce maçta kazanılan sayıyı kaydeder…

“Yalnızım, ama bir kente yürüyen ordu gibiyim.” J.P. SARTRE   Kedim öldü. Ev sessiz. Misalli Büyük Türkçe Sözlük’ün sayfaları arasında geziniyor parmaklarım. Önemli bir sözcük bulmalıyım. Ben ne zaman böylesine…

Kaçarım kendimden haykırışıma yakalanmamak için. Yalancı bir oyunu sahneye koyup benliğimi unutasımın geldiği her an vücudumda hissettiğim gerginlik bana yolumun yanlışlığını gösterir. Yanlış olsa ne yazar, kimin var doğruya cesareti?…

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Yavaş yavaş yürüyorum boş sokaklarda,  Sana ait ne varsa kaldırıyorum rafa,  Yankılanıyor adın, adımlarımda,  Yok oluyorum damla damla…    Yutulan kelimeler gözyaşlarında,  Susturuluyor dev ormanlarda.  Koşuyor santim santim limana,  Yakalıyor…

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Bir kış akşamıydı. Eski evlerden birinde, şöminenin başına kurulmuştu yaşlı bir adam. Büyük bir dikkatle elindeki kitapları inceliyordu. İçeriden genç kadının sesi duyuldu: “Çatalları masaya götür Nehir, börek pişmek üzere.”…